اینجا که آمدی نرم و آرام قدم بردار، و آهسته سخن گو. این شهر محل سکوت و آرامش است، کوچه پس کوچه هایش رنگارنگ، در و دیوار خانه ها پر از اصالت و سادگی و مردمانش لبریز از معرفت و مردانگی ست ، مهربانی و صمیمیت از آسمان می بارد و یک دستی و زیبایی دریای نیلگون، چشمانت را، نوازش می،دهد، اینجا که آمدی دمی مکث کن و به تاریخ برگرد، به غیرت و شهامت و شجاعت ها بیاندیش، به دلیرمردانی که زمین این سرزمین را به خون خود رنگین کردند و در برابر دشمنان سر فرود نیاوردند، اینجا که آمدی سرافرازی نخل ها را ستایش خواهی کرد و گرمای دلنشین محبت را از نگاه مردمانش خواهی یافت. کوچک یا بزرگ ، زن یا مرد ، تفاوتی ندارد ، همه پر از مهر و صمیمت هستند ، به راحتی راز دلشان را می گشایند و ترا مهمان سفره هایشان می کنند، ، اینجا که آمدی ، حتما و حتما به کوه نمک سری بزن ، تا نهایت زیبایی را برایت معنا کند ، بی شک نمک گیرت خواهد کرد پس حواست باشد ، حرمت نگهداری ، حرمت آب و خاکش را، حرمت جانش را ، مبادا زخمش زنی، مبادا بر ذره ای از بلور جانش دست درازی کنی ، مبادا آرامشش را بهم زنی که کوه زنده است و جوان ، و حالا حالا ها باید رشد کند و استوار بماند تا نسل های آینده هم از دیدارش فیض یاب شوند،

اینجا شهر عشق است و قدم به قدم اش عطر مهربانی دارد ، اینحا بوشهر است.....

پ.ن: سفر یکی از راه‌های رسیدن به آرامش است خصوصا اگر جایی باشد که هرطرف و هر بیگانه ای ، ترا به مهربانی پذیرا شود.این سفر هم به همراهی دوستان خوبم نازی و زهرا. با تمام فراز و نشیب هایش ، عالی گذشت و خاطره ای ماندگار شد...