واگویه هایم

چه شروع دل انگیزی

نوای دلنواز قمری

نسیم روح بخش صبح و

طلوع زیبای چشمانت

و این

نهایت خوشبختی ست....

پ.ن: سال ۶۷_۶۸ استاد حقجو سر کلاس برنامه نویسی جمله ای گفت که در تمام زندگیم همیشه آویزه ی گوشم کردم: {گاهی خودت را ثانیه ای حذف کن ، اگر فقط یک نفر را در ذهنت یافتی که نبودنت لطمه ای به زندگی اش می زند بدان که بودنت معنایی دارد. }

خوشحالم که تمام این سالهای گذشته ی بودنم، برای خیلی ها مفید بودم و امیدوارم همچنان تا نفس آخر برای اطرافیانم مفید باقی بمانم و با عشق شان زندگی ام پر معنا بماند...

زندگی فراتر از عشق نیست، نیازهای مادی یا مرتفع می شوند یا سرکوب، بیماری ها یا معالجه می شود یا به مرگ می رسند، ووو. اما بارها گفته ام مردن چندان مهم نیست ، کی و چگونه مردن هم مهم نیست آنچه مهم است درواقع چگونه زیستن است ،

عشق و مهربانی و دلگرمی ست که دویدن ها را برای زیستن ، جنگیدن ها را برای بدست آوردن ، و صبر را برای تحمل سختی ها آسان می کند ، باید کسی یا کسانی باشند که به بودنت معنا دهند ....