واگویه هایم

سابقا اینطور بوده که هر زمان چیزی را آروز کردم

گاه حتی قبل از رسیدن به آن، چیز ارزشمندی را از دست داده ام

اگرچه گاه چیز ارزشمندتری را بدست آورده ام

اما نقطه چین هایی در زندگی هست که با هیچ چیز پر نمی شوند

نقطه چین هایی که فقط می توان با مرور خاطره هایشان آرام شد

نقطه چین هایی که تا ابد در تقویم عمرمان می مانند بی آنکه مانع زیستن شوند

نقطه چین هایی که گاه لبخند بر لب می نشانند و گاه اشک آورند

و هرچقدر عمر به درازا می کشد ، این نقطه چین ها بیشتر می شوند

آدمی یا باید زود بمیرد و یا یاد بگیرد با این نبودن ها ، از دست دادن ها ، با این نقطه چین ها کنار آید .....