بطور کلی کتابهای بوبن ماهیت داستانی ندارند بلکه زوایای زیبایی از کل زندگی و توجه به تمامی آن جزییات ریز  و ظاهرا بی توجه را به چشمانمان می آورد. بوبن نمی نویسد، می نوازد، نوشته هایش روح موسیقی دارند ان هم از نوع سمفونی زندگی و لا غیر،

پیشتر با کتاب " شش اثر" ش آشنا شدم  و حالا این کتاب  و البته چند کتاب کوتاه دیگر که همه را صوتی گرفتم، در واقع بوبن زنگ تفریح من است، هروقت ذهنم خسته است و از پذیرش هر موضوع جدی و آزار دهنده فرار میکند، کلمات بوبن را سر می کشد، با آهنگ کلامش می رقصد و آرام میگردد.

فارغ از اینکه موضوع مورد بحثش چیست، ترسیم تصاویر زیبایی از شگفتی های هستی در آتار بوبن بی نظیر است.

من که لذت می برم...